Նրա վերադարձից հետո մինչև հիմա ոչ ոք չէր որոշել առաջադրվել, սակայն հիմա գալիս են նրանք՝ անակնկալ բոլորի և նաև հավակնորդի՝ Էնրիկե Ռիկելմեի համար, ով աշխատում էր ստվերում միջնաժամկետ հեռանկարով, իսկ Ֆլորենտինոն բոլոր լույսերն ուղղեց նրա վրա (ակնարկներով, առանց նրան անվանելու, կարծես նա արժանի չլիներ նման շնորհի) անցյալ ամսի 12-ի իր անհավասարակշիռ ելույթում, երբ նրան մարտահրավեր նետեց ընտրությունների: 14-ին պաշտոնականացվեց կանչը՝ մինչև 23-ը ժամկետով՝ համապատասխան ավալով ներկայանալու համար:

Մի ծուղակ, բայց Էնրիկե Ռիկելմեն առաջ է նետվել «բարոյական պարտականության» համար և «ամեն դեպքում, եթե սրանք վերջին ընտրություններն են նախքան «Մադրիդի» սեփականաշնորհումը»: Արդեն որոշ ժամանակ է, ինչ Ֆլորենտինոն, ով ակումբը տնտեսապես ծանր դրության մեջ է գցել, մասնավոր և կիսահանրային կերպով խոսում է կապիտալին ճանապարհ բացելու մասին: Մի փոքր նախադասություն համաժողովում, մի «կտեսնենք», ինչ-որ արտահոսք հնազանդ մամուլում… Սա բարդ հարց է զգացմունքային տեսանկյունից և չափազանց խճճված տեղավորում ակումբի կանոնադրության մեջ:

Եթե Ֆլորենտինոն կարծում է, որ անհրաժեշտ է դա անել, սա առիթն է դա բացատրելու: Թերևս նա դրան չէր սպասում, թերևս կարծում էր, որ Ռիկելմեն քայլ չի անի, և որ իրեն բավական էր բլեֆը՝ զգալու համար նոր լիազորություններով օժտված այդ պլանին մոտենալու համար: Բայց ընտրություններ կլինեն, և իր առաջին նախընտրական պաստառում Ֆլորենտինոն հիշեցնում էր մեզ անցյալի իր հաջողությունները՝ յոթ Չեմպիոնների լիգա՝ նշված իրենց մարզադաշտերով, բայց ոչ իր ապագայի նախագծերը:

Կրույֆից սովորեցի, որ խաղացողին պետք չէ չափել նրանով, թե ինչ է նա արել, այլ նրանով, թե ինչ է նա դեռ ի վիճակի անել: Չեմ կասկածում այն ամենի արժանիքին, ինչ մինչև հիմա արել է Ֆլորենտինոն, բայց չգիտեմ, թե արդյոք այդ մոլորված ու ֆոբիաներով լեցուն մարդը, ում տեսանք 12-ին՝ իր լավագույն ձևից հեռու, հիմա հստակ գիտի, թե ինչ է ուզում անել, թե՞ սկսում է լինել մի տիկնիկ Անաս Լագրաիի ձեռքերում: