«Սպիտակ մրցաշրջանը» (առանց տիտղոսի), ինչպիսին այս մեկն է, նորություն չէ «Մադրիդի» համար. իրականում եղել են ժամանակներ, երբ դա սովորական երևույթ էր:

Ամեն ինչ հուշում է, որ «Ռեալ Մադրիդը» կավարտի 25-26 մրցաշրջանը առանց տիտղոսների: Քանի որ Սուպերգավաթը, Գավաթը և Չեմպիոնների լիգան արդեն անհնարին են, իսկ Լա լիգայում տարբերությունը գրեթե անհաղթահարելի է, միակ մոտիվացիան մնում է մայիսի 10-ի «Կլասիկոյում» հաղթելը՝ ցույց տալու համար, որ «Բարսելոնայի» հետ տարբերությունն այնքան մեծ չէ, որքան աղյուսակն է հուշում:

Սա առաջին դեպքը չէ: Ֆլորենտինո Պերեսը, ով ակումբի պատմության ամենահաջողակ նախագահն է, արդեն ապրել է հինգ տարի առանց տիտղոսների՝ 2004-05, 2005-06, 2009-10, 2020-21 և, շատ հավանական է, 25-26 թվականները:

Նախագահի արձագանքը. հեղափոխությո՞ւն, թե՞ հանգստություն

Սովորաբար դրանից հետո Պերեսի արձագանքը լինում է հավասարակշռված, այլ ոչ թե կտրուկ: Միակ բացառությունը 2010 թվականն էր, երբ նա Պելեգրինիին փոխարինեց Մոուրինյոյով: Այդ ժամանակ էր, որ թիմ եկան Կրիշտիանուն, Բենզեման, Կակայան, ինչպես նաև (հետաքրքիր զուգադիպությամբ) Խաբի Ալոնսոն ու Արբելոան՝ այս տարվա երկու մարզիչները:

2021-ին էլ հեղափոխություն չեղավ. Զիդանին փոխարինեց Անչելոտին, ինչը շատերի համար անսպասելի էր: Այդ ժամանակ եկան Կամավինգան ու Ալաբան, և թիմը հաջորդ տարի հաղթեց թե՛ Լիգան, թե՛ Չեմպիոնների լիգան:

Սև 40-ականները և Դի Ստեֆանոյի ժամանումը

Եթե հետ նայենք, 1940-ականները «Մադրիդի» պատմության ամենամութ տարիներն էին: Թիմը ոչ միայն չէր մոտենում լիգայի տիտղոսին, այլև 47-48 մրցաշրջանում կանգնած էր դուրս մնալու եզրին: Այն ժամանակ կատակով ասում էին. «Առաջին դիվիզիոնի մարզադաշտ՝ երկրորդ դիվիզիոնի թիմի համար»: Ամեն ինչ փոխվեց Դի Ստեֆանոյի գալուստով 1953-ին, ով փոխեց իսպանական և եվրոպական ֆուտբոլի պատմությունը:

80-ականներին վերջ դրվեց երեք տարվա չոր շրջանին: Իսկ 90-ականների վերջին, երբ թիմը նույնիսկ Եվրոպայից դուրս մնաց, եկան նոր աստղեր և 1998-ին հաղթեցին 7-րդ գավաթը՝ սկիզբ դնելով «Ռեալ Մադրիդի» ժամանակակից դարաշրջանին: