Արբելոան հասել էր թիմային միասնականության, որն այս անգամ չկար: Հնարավոր է՝ դրան նպաստել էր կարճ պահեստայինների նստարանը, որն այլևս այդպիսին չէ, քանի որ խաղացողները ապաքինվում են: «Անձեռնմխելի» աստղերին չի կարելի անվերջ դուրս թողնել, նրանք կհայտնվեն, և կտեսնենք՝ արդյո՞ք այդ թիմային եռանդը կպահպանվի: Ակնհայտ է, որ առանց դրա՝ չկա խաղային այն մակարդակը, որով կարելի է կառավարել հանդիպումները և գրոհել փակվող պաշտպանությունների դեմ: Կարող են լինել Մբապեի, Վինիսիուսի կամ Վալվերդեի (ով երեկ բացակայում էր) անհատական պոռթկումները, բայց եթե թիմը թողնում է այն հուսահատ պայքարը, որը կար «Սիթիի» դեմ խաղերում, ապա նրանից քիչ բան է մնում: «Մալյորկայի» երկու գոլերը դրա ապացույցն էին:

Առաջին գոլի ժամանակ Մաֆեոն չափազանց հեշտությամբ անցավ աջ թևով և կենտրոնացրեց դեպի Մորլանեսը, ում հետապնդելուց Կամավինգան հրաժարվեց զուտ հարմարավետությունից դրդված (Տիագոն երբեք նման բան չէր անի...): Մուրիքիի գոլի ժամանակ թիմը պաշտպանությունում տեղաբաշխված չէր՝ կոլեկտիվ ուշադրության դեֆիցիտի պատճառով: Մյուս կողմում Մբապեի երկու հարվածները հետ մղեց Լեո Ռոմանը, իսկ Միլիտաոն գոլ խփեց Տրենտի անկյունայինից հետո՝ գլխի հիանալի հարվածով: Դրանից այն կողմ ոչինչ չեղավ: Տրենտը, ի դեպ, դա միակ օգտակար բանն էր, որ արեց:

«Մադրիդին» պակասում էր խաղն ու կրքը՝ ի հակադրություն «Մալյորկայի», որը շատ վստահ էր Դեմիչելիսի գծած պլանում, ում համարձակ փոփոխությունները թույլ տվեցին հաջողությամբ հաղթահարել վերջնամասը: Ընդհակառակը, «Մադրիդում» Բելինգեմի և Մաստանտուոնոյի մուտքը միայն սառնություն ավելացրեց առաջինի դեպքում և անհաջողություն՝ երկրորդի: