1972-73 մրցաշրջանի «Ռեալ Մադրիդ»-«Ատլետիկ» խաղը կայացավ չորեքշաբթի օրը՝ մայիսի 9-ին: Այն հնարավոր չեղավ անցկացնել 31-րդ տուրի մյուս խաղերի հետ միասին, քանի որ «Բեռնաբեուն» ամրագրված էր մայիսի 1-ի Արհմիությունների ցույցի համար: Այդ օրը, սկսած 1958 թվականից, ամեն տարի Ֆրանսիսկո Ֆրանկոն մադրիդյան մարզադաշտում նախագահում էր Կրթության և հանգստի արհմիութենական կազմակերպության կողմից կազմակերպվող մեծաշուք մարզական և ֆոլկլորային ցուցադրությունները: Դա մի տեսակ Աշխատանքային օլիմպիադա էր՝ ցուցադրելու իսպանական մասսայական սպորտի պոտենցիալը: 1973 թվականի թողարկումը 16-րդն էր, և պետության ղեկավարի կողքին օթյակում գտնվում էին Իսպանիայի ապագա թագավորները:

Ունենալով լիգայի պայքարում իր մրցակիցների արդյունքները՝ «Մադրիդը» պարտավոր էր հաղթել, որպեսզի կրճատեր առաջատարից՝ «Ատլետիկո Մադրիդից» ունեցած հեռավորությունը մինչև երեք միավոր: Առջևում կմնար ընդամենը երկու տուր, քանի որ արհմիութենական տոնի և մայիսի 9-ին հետաձգված խաղի միջև անցկացվել էր ևս մեկ տուր:

«Ատլետիկի» համար ոչինչ վտանգված չէր: Թիմը գտնվում էր մրցաշարային աղյուսակի միջնամասում մի մրցաշրջանում, որտեղ լիգայում ավելի շատ խաղեր պարտվեց, քան հաղթեց, բայց որում դարձավ Գավաթի խաղարկության չեմպիոն:

Հաճելի երեկո էր, և սպիտակների կոլիզեումը լեփ-լեցուն էր՝ ավելի քան 100.000 հանդիսական: «Ատլետիկի» երկրպագուների ներկայությունը զանգվածային էր: Այնքան, որ խաղի ավարտից հետո Միգել Մունյոսին հարցրին՝ արդյո՞ք չկային պահեր, երբ թվում էր, թե խաղն անցնում է «Սան Մամեսում»՝ «Չամարտինի» փոխարեն: «Չեմ զարմանում, որովհետև այստեղ նրանք միշտ ունեն շատ և լավ հանդիսական»,– պատասխանեց մադրիդցիների մարզիչը:

Եվ «Ատլետիկի» երկրպագուները, ովքեր եկել էին տեսնելու, թե ինչ կլինի, ականատես եղան, թե ինչպես իրենց թիմը խաղաց այնպես, ինչպես հազվադեպ էր խաղացել այդ մրցաշրջանում: Ընդմիջմանը հաշիվը 0-2 էր, իսկ խաղի ավարտին տասը րոպե մնացած՝ բասկերը ևս մեկ գոլ խփեցին:

«Մադրիդը», որն այդ մրցաշրջանում տանը պարտվել էր միայն «Ատլետիկո Մադրիդին» սեպտեմբերին լիգայում, և մի քանի շաբաթ առաջ՝ «Այաքսին»՝ կիսաեզրափակչում Եվրոպայի գավաթին հրաժեշտ տալու համար, սխալների հավաքածու էր դարձել: Լիգան նրանց ձեռքից գնում էր հորդառատ հոսքով:

Տոնի Գրանդեն և բռնկումը

Խաղի ավարտին տասը րոպե մնացած հաշիվը ջախջախիչ էր (0-3), իսկ Միլորադ Պավիչի թիմի խաղը անվերահսկելի էր Միգել Մունյոսի տղաների համար: Այդ ժամանակ Էդուարդո Անսարդան՝ «Ռիվերից» «Մադրիդ» առաջին ուղիղ տրանսֆերը, փոխեց իր մռայլ երեկոն՝ լավ փոխանցում կատարելով տուգանային հրապարակ, որը Տոնի Գրանդեն գլխի հարվածով ուղարկեց ցանցը:

Երեք րոպե անց «Բեռնաբեուն» եռաց, երբ Պիրին օգտվեց Իրիբարի սխալ հետմղումից և հաշիվը դարձրեց 2-3: Իսկ 88-րդ րոպեին Վիլյարի մանկական սխալն ավարտվեց Ամանսիոյի հարվածով դեպի ցանցը:

Խաղն այդտեղ էլ կանգ առավ: «Ատլետիկը» հեռանում էր առանց հաղթանակի, որը կառուցել էր 80 հրաշալի րոպեների ընթացքում: «Մադրիդին» կատաղության տասը րոպեները բավարար չեղան երկու միավորը վաստակելու համար, և լիգայի չեմպիոն դառնալու նրանց հնարավորությունները չեղարկվեցին:

Տոնի Գրանդեն, ով սկիզբ դրեց «Մադրիդի» մինի–քամբեքին, տուն գնաց վրդովված և պատճառը արդյունքը չէր: «Ես առաջինն եմ ցավում, որ թիմը վատ է խաղում, բայց չեմ հասկանում, թե ինչու է հանդիսատեսը սուլում հենց ինձ: Հանդիսատեսը միշտ իրավացի է, բայց թող վրեժը ինձնից չհանի»,– բացատրում էր նա:

Հարցին՝ իր խաղացողին ուղղված այդ սուլոցների մասին, Միգել Մունյոսը ոչինչ չէր հասկանում. «Դե, ես սուլոցները չեմ նկատել: Ի՞նչ են ուզում: Նա գլխով գոլ խփեց: Առաջին խաղակեսում էլ մոտ էր ևս մեկը խփելուն: Դեռ չգիտեմ, թե ինչպես դա նրան չհաջողվեց»:

«Մադրիդը» և մրցավարը

Երկու 11-մետրանոց բողոքարկեց «Մադրիդը», բայց աստուրիացի Մարիանո Մեդինա Իգլեսիասը համարեց, որ այդ դրվագներից ոչ մեկը արժանի չէր տուգանային հարվածի: «Ուզում են այստեղ սուլել, որովհետև ոչ ոք իրենց ոչինչ չի ասում»,– դժգոհում էին սպիտակները հանդերձարան վերադառնալիս: Դրանից առաջ, դեպի տնակ տանող ճանապարհին, նրանք շրջապատել և կշտամբել էին մրցավարին այդ գործողությունների համար:

ԳԱՎԱԹԻ ԵԶՐԱՓԱԿԻՉ. 1973

Գավաթը՝ «Բիլբաոյին»

Լիգան հաղթեց «Ատլետիկո Մադրիդը»՝ յոթերորդը իր պատմության մեջ: «Մադրիդը» ավարտեց չորրորդ հորիզոնականում և առանց տիտղոսների, իսկ գավաթը հայտնվեց նրա ձեռքում, ով այն ժամանակ մրցաշարի արքան էր՝ «Բիլբաոյի»: