Եվ Մբապեն հաշտության պայմանագիր կնքեց Արբելոայի հետ, ում գրկեց գոլ խփելուց հետո. մի գեղեցիկ գոլ, որը ինչ-որ կերպ նրան հաշտեցրեց «Բեռնաբեուի» հետ: Անցյալը թողնենք անցյալում: Առնվազն նրան հաջողվեց սուլոցները (քանի որ չկար Վինիսիուսը, ով թույլտվություն ուներ և մարզադաշտում չերևաց, թեև ասվում էր, որ ներկա կլինի) վերածել մի քանի ծափահարությունների: Եվ որպեսզի գիշերը լիներ մեծարումների ու արցունքների հաջորդականություն, «Մադրիդը» «Բեռնաբեուին» նվիրեց մի լավ խաղ և, հատկապես, չորս գոլ, որոնցից յուրաքանչյուրը մեկը մյուսից ավելի գեղեցիկ էր, ինչպես կասեր մաքրամաքուր մադրիդցին:

Առաջինի գլխավոր հերոսը Կարվախալն էր: Նա կատարեց մի լավ փոխանցում, որը Գոնսալոն էլ ավելի լավացրեց հրաշալի կառավարմամբ և հիանալի հարվածով, կարծես ցանկանալով ապացուցել, թեև դրա կարիքը չկա (առնվազն ոմանց համար), որ «Մադրիդին» ձեռնտու է խաղալ իսկական կենտրոնական հարձակվողով: Եվ Գոնսալոյին հավանաբար իր բոլոր գոլերը չեն բավականացնի այս «Մադրիդում» մեկնարկային կազմի խաղացող լինելու համար, բայց կբավականացնեն հայտացուցակում լինելու և շատ ավելի շատ խաղալու համար, քան հիմա է անում: Թերևս Մոուրինյոյի հետ նա ավելի շատ հնարավորություններ կունենա, քան Արբելոայի, որովհետև Մոուրինյոյին դուր է գալիս (միշտ էլ դուր է եկել, համենայն դեպս) խաղալ իսկական կենտրոնական հարձակվողով:

Երկրորդը ևս մեկ մեծ գոլ էր: Տիագո Պիտարչի փոխանցումը, ճիշտ է, լավն էր, բայց Բելինգեմի հարվածը ապշեցուցիչ էր: Նա տոնեց դա ձեռքերը տարածելով, ինչը ցույց է տալիս, որ նա երջանիկ էր: Այն մեկը, որ նա խփեց օրերս, այդպես չտոնեց, այստեղից էլ նրա տրամադրության տարբերությունը մեկ օրից մյուսը: Բնական է, մյուս կողմից, քանի որ գիշերը նախատեսված էր վրդովմունքները մոռանալու համար: Եվ այսպիսով, պատմությունն ավարտվեց, «Մադրիդը» փակում է մի մրցաշրջան, որը շատ պատճառներով հրավառությունների արժանի չէ: