Ալֆրեդո Ռելանյոյի հոդվածը․ Հայելու մյուս կողմում

Հյուսիսային Ամերիկայի հնդկացիական ցեղերն իրենց մեծությունը չափում էին իրենց թշնամիների մեծությամբ: Նույն կերպ կարելի է ասել, որ «Ռեալն» ու «Բավարիան» փոխադարձաբար սնում են իրենց հեղինակությունը մի մրցակցությամբ, որն արդեն 13 անգամ դեմ հանդիման է դուրս բերել նրանց: Այդ դիմակայություններից 8-ում առաջ է անցել «Ռեալը», իսկ 5-ում՝ «Բավարիան»: Ընդհանուր առմամբ անցկացվել է 28 խաղ (1999-2000 մրցաշրջանում նրանք բախվեցին և՛ խմբային փուլում, և՛ կիսաեզրափակիչում)՝ «Ռեալի» օգտին 13 հաղթանակ, 4 ոչ-ոքի և 11 պարտություն հարաբերակցությամբ, գոլերը՝ 45-42: Սա Եվրոպայի դերբին է, և դա այն դեպքում, երբ «Բավարիայից» 20 տարի պահանջվեց մրցաշարի ստեղծումից հետո հզորությամբ ներխուժելու համար: Առաջին տարիներին նրանք առավելություն ստացան՝ ստեղծելով մոլուցքային վախ, բայց հիմա «Ռեալն» ունի չորս անընդմեջ հաջողված դիմակայությունների շարք:

«Բավարիան» «Բեռնաբեու» է ժամանում թվացյալ լավ մարզավիճակում՝ 1/8 եզրափակիչում ջախջախելով «Ատալանտային» (4-1 և 1-6) և շաբաթ օրը մի քանի րոպեում հետ բերելով «Ֆրայբուրգի» դեմ 0-2 հաշիվը: Նրանց մարզիչ Կոմպանիի (Բելգիայի առաջին սևամորթ քաղաքապետի որդին) ձեռքի տակ է թիմը և հիանալի հարձակման գիծը, որն այս մրցաշրջանում մոտենում է 100 գոլի սահմանին (Օլիսե-Քեյն-Լուիս Դիաս եռյակը տպավորիչ է): Սակայն թիմը հետնամասում հաստատուն չէ: Կենտրոնական պաշտպանները կատարելագործման տեղ ունեն, իսկ դարպասապահ Նոյերը «հին փառքի» տպավորություն է թողնում, ով խաղում է իր անցյալի, այլ ոչ թե ներկայի շնորհիվ:

Առանց մեծ չափազանցության «Բավարիային»  կարելի է համեմատել «Դանիելի մարգարեության» այն կուռքի հետ, որն ուներ ոսկե գլուխ, արծաթե կուրծք, բրոնզե փոր, երկաթե ոտքեր և կավե թաթեր: «Ռեալը» վերադառնում է «Մալյորկայի» ձախողումից հետո, որտեղ առնվազն պետք է սովորած լիներ, որ անհրաժեշտ է խաղալ այնպիսի մոլուցքային ինտենսիվությամբ և ուշադրությամբ, ինչպես «Սիթիի» դեմ երկու խաղերում: Դրա շնորհիվ, եթե Մբապեն ու Վինիսիուսը վազելու տարածություններ գտնեն, գումարած «Բեռնաբեուի էֆեկտը», հնարավոր կլինի լավ արդյունք գրանցել:

Կասկածը, որն ինձ տանջում է (քանի որ ես ականատես եմ եղել այս մրցակցության սկզբնական դժվարին փուլերին), այն է, թե արդյոք «Բավարիան» նույնքան խոցելի է այն «ուրվականի» առաջ, որը կաթվածահար է անում եվրոպական շատ մրցակիցների այս մարզադաշտում, թե՞ այստեղ այդքան հաճախ գալը նրանց պատվաստել է դրա դեմ: Չեմ մոռանում, որ նրանց պատվավոր նախագահ Ուլի Հյոնեսն արդեն դաշտում էր առաջին բախումների ժամանակ՝ կես դարից էլ առաջ: